Tuinmagazine 2016 - Ontdek het hier of vraag je exemplaar in je dichtstbijzijnde Brico-winkel!
Sluiten

Schilderachtige snoeivormen

'Ons levensverhaal in Marialoop begon zowat 28 jaar geleden, toen we hier kwamen wonen. We waren helemaal verkocht aan dit leuke, oude hoevetje midden in de velden. We wilden toen nog dat ons huis zoveel mogelijk te zien was vanaf de straat, zo fier waren we van ons huisje. Je weet wel, een groot grasperk voor de woning met een oude waterput en liefst nog bloembakken met geraniums op de vensterbanken.' Zo begint Maria-Jeanne haar verhaal. Carlos komt erbij met oude fotoboeken. Bij een heerlijk kopje koffie komen de herinneringen naar boven'

Boom, papa, blad

'Bij de geboorte van onze kinderen hebben we telkens een boom geplant. Zo zie je bij het oprijden van de indrukwekkende oprijlaan van gesnoeide lindebomen een imposante kastanje en een beuk. 'Boom, papa, blad,' kan ons kleindochtertje al zeggen. Daarmee bedoelt ze inderdaad de bladeren van papa's boom, de kastanje. Beide bomen zijn zeer kenmerkend voor onze twee kinderen, want onze zoon is uitgegroeid tot een 'boom van een kerel'. Maar ook onze dochter kan tippen aan haar boom, de beuk, want zij is eveneens zeer groot en vooral atletisch gebouwd.'

Op de kop tikken

'In het jaar 1987 zijn we stilaan begonnen met het aanplanten van de eerste Buxushaagjes. We waren op bezoek geweest bij vrienden die een kleine stadstuin hadden, maar die heel mooi en overwogen was aangelegd. We hadden meteen de smaak te pakken. Carlos is vervolgens begonnen met het uittekenen van tuinpaden, die hij dan tijdens de vakanties allemaal eigenhandig heeft aangelegd. En zo kwam van het één het ander: buxushaagjes werden vlakken, buxusbollen werden sculpturen. Her en der wisten we planten op de kop te tikken die we dan een volledig nieuwe vorm gaven. De meeste vormen zijn ontstaan door de struik zelf. Je moet de planten volgen; groeien ze scheef, knip ze dan ook scheef. Zo ontstond onder andere 'ons koppeltje''. 'Deze Buxus wilde op bepaalde plaatsen niet meer dichtgroeien, zodat de huidige vorm is ontstaan. Alle bezoekers zijn er weg van,' zo vertelt Carlos me trots.

'We snoeien de volledige tuin eigenhandig. Voor de beukenhagen gebruiken we een verrolbare stelling, tevens zijn dit de enige hagen die elektrisch geschoren worden. Alle buxusvormen worden met een manuele knipschaar in vorm gehouden. In de tuin werken is voor ons een ware ontspanning!'

Caravan

Er is niet enkel een prachtige oprijlaan, middenin de voortuin, maar aan de zijtuin is er ook een afrijlaan. Althans voor de wagens. Het verhaal hierachter verklaart de ware oorsprong.

'Toen de kinderen nog klein waren, hadden we een caravan op de kop getikt. Bij onze thuiskomst bleek echter dat hij te hoog was voor de oprijlaan. Zoals je kunt vermoeden, was er maar één oplossing om de caravan in de tuin te krijgen' Zo werd er een tweede oprit gecreëerd, die nu ook dienst doet als afrit.'

Les bois des moutiers

'De tuin zit vol leuke ideeën van her en der. Dat het soms ook van wat verder geïnspireerd is, bewijst onze gemetselde tuinbank. Tijdens een bezoek aan een grote Franse tuin 'Les bois des moutiers' (gelegen in Varengeville-sur-Mer nabij Dieppe) zijn we op het idee gekomen om met onze bestaande blokken blauwe hardsteen een tuinbank te maken. We hebben volop foto's genomen van het origineel en we zijn zelfs vroeger huiswaarts gekeerd om er meteen aan te beginnen.

'De tegels aan de onderkant waren oorspronkelijke Franse dakpannen die we later hebben vervangen door verzaagde bakstenen uit de bakkerij van mijn vader,' vertelt Marie-Jeanne met enige voldoening. 'Het zitgedeelte bestaat uit hergebruikte houten balken uit onze hoeve. We zijn heel tevreden met het resultaat, terwijl we er graag bij vertellen dat de bank eerder klaar was dan de ontwikkeling van de vakantiefoto's!'

Brugse begijnentuin

Om de achtertuin te bereiken, gaan we door de gezellige en smaakvol ingerichte woning. Blijkt dat de eigenaars nog een overvloed aan inspiratie hadden, want ook hier volgt het ene verhaal na het andere. Ook in de achtertuin vindt u uitzonderlijke vormen en kleurencombinaties. Het eerste wat opvalt, is de indeling. Vier grote kruidenvlakken, opgevat als vier aparte kleine kruidentuintjes waar je kunt binnenstappen. De vlakken zijn niet volledig omzoomd met buxus maar laten een opening, zodat je makkelijk bij de planten kunt komen.
'Hoofdzakelijk zijn het kruidenblokken met de traditionele tuinkruiden zoals salie, rozemarijn, peterselie, bieslook, dille' Maar in sommige vakken staan ook bepaalde bloemen of planten waarvan we vinden dat ze omwille van hun kleur of bladstructuur mooier tot hun recht komen tussen de kruiden,' zo vertelt Carlos. Marie-Jeanne begint al luidop te kokkerellen, hmmm.

Authentieke serre

Achteraan in de tuin pronkt een grote glazen serre. 'Die heb ik eigenhandig afgebroken bij een kweker in Lochristi die met pensioen ging, en hier volledig weer in elkaar gepuzzeld. In de serre kunnen de planten die het nodig hebben rustig overwinteren. De druif heeft er ook zijn vaste stek gevonden en dat hij daar gelukkig is bewijzen zijn vruchten. We vinden het leuk dat bepaalde elementen een verleden hebben. Dat maakt het voor ons nog waardevoller,' glimlacht Carlos met bescheiden trots, leunend op de werkbank in de serre. 'Oh ja, die is van mijn schoonvader die bakker was.'

Vruchtenvloed

Als je uit de serre komt, kan je enkele kippen horen en zien die gedeeltelijk verscholen een eigen terrein hebben. Achter de serre is een deel van de tuin bewust heel natuurlijk gehouden. 'Dat bezorgt ons nogmaals een totaal andere sfeer. Daar vertoeft een schaap dat wat helpt om het gras er kort te houden, maar tevens maakt zij onze vruchtbare boomgaard compleet. Jaarlijks maak ik 60 potten pruimenjam, 20 potten jam van onze kersenboom, kweeperengelei' glundert Marie-Jeanne. Maar Carlos valt haar in de rede 'en overheerlijke notentaart! Kortom, een overvloed aan gezonde vruchten, elk jaar opnieuw.'

Een wijze uil

'Het is waarschijnlijk wel duidelijk. We houden inderdaad van kunst en mooie dingen, en dat is ook in onze tuin merkbaar. Zo hebben we een waker over onze woning: een wijze uil, in feite een stenen oehoe op ware grootte. Dit beeld is van een bevriend kunstenaar, Adelain De Craene, waarvan we eveneens een stenen kip in de tuin hebben.

En op het grasveld vooraan staat een witte engel van wel 150 kg . Dat beeld komt uit York in Engeland, maar tijdens het transport naar België werd de vrachtwagen beroofd en is door de dieven het hoofd ervan meegenomen. De engel was aanvankelijk moeilijk te integreren in de tuin en we hebben hem dan ook enkele keren met man en macht verzet vooraleer hij zijn definitieve plaats kreeg.'

Warme kunst

Marie-Jeanne is een gepassioneerd schilderes. Tijdens sommige periodes schildert ze hoofdzakelijk aquarellen, andere periodes dan weer volop met acryl. Wel haalt ze steeds de nodige inspiratie uit haar tuin. Ze loodst me mee naar haar gezellig atelier van waaruit ze een mooi zicht heeft op de achtertuin. 'Kleur is mijn 'ding', maar het mag natuurlijk niet maniakaal worden,' aldus Marie-Jeanne, terwijl ze me haar warme kunstwerken toont. Door de voorliefde voor kleur komt het ook dat ze vooral planten mooi vinden die lang en gematigd bloeien. Beiden houden ze niet van een explosie die 'vlekken' maakt in de tuin, zoals ze het zelf omschrijven. In ieder geval is schilderen de ideale weg om die prachtige kleurrijke oase te vereeuwigen. Voor iedereen en overal, voor eeuwig en voor altijd.

Weetje

Een tip voor alle buxusliefhebbers: wanneer je een grote struik wil verplanten, is het raadzaam om enkele jaren vooraf met een spade er rond te steken. Zo kunnen de wortels zich al aanpassen en zullen ze het minst beschadigd worden bij het verplanten.

U contacteert

Carlos en Marie-Jeanne Strobbe-Van Hove
carlos_strobbe@hotmail.com
Tel.: +32 (0)51 48 95 15
Uitsluitend te bezoeken voor kleine groepen op afspraak.

Marie-Jeanne Van Hove houdt binnenkort een expositie met haar schilderwerken van tuinen en bloemen bij Ineke Greve.

Meer informatie en data hieromtrent kunt u vinden bij www.inekegreve.nl

Tekst en fotografie: Veronique Dewalsche